Pilates reformer'ı, bugüne dek tasarlanmış en gelişmiş hareket ekipmanlarından biridir. Yaylı kızağı, ayarlanabilir ayak barı ve makara düzeneği, yalnızca matta üretilmesi güç kassal uyarlamalar sağlayan kapalı kinetik zincir ortamı yaratır. Joseph Pilates onu geliştirmek için on yıllar harcadı. Bugün reformer stüdyoları ona erişim için yüksek bedeller talep ediyor ve bunun haklı bir gerekçesi var.

Yine de bir grup reformer uygulayıcısını Fas'a getirip pratiklerini şafakta çöle taşıdığınızda beklenmedik bir şey oluyor. Onsuz daha iyi hareket ediyorlar.

Bu, reformer'a karşı bir sav değil. Bedenden tam dikkat isteyen bir ortamda tam dikkatle hareket etmesi istendiğinde coğrafyanın bedene ne yaptığına dair bir gözlem.

Fas'ta bir pilates inzivası zıtlık üzerinden işler. Reformer kontrollü bir direnç ve tanımlı bir hareket açıklığı verir. Kum ise tam tersini: kararsız, değişken, talepkâr. Reformer'da yükü yaylar belirler. Sahra'da bir kum tepesi yamacında ise yük, kum tepesinin kendisidir. Reformer'da tek bacak yan hamlesi yaptığınızda ayak barı size bir referans noktası verir. Aynı hareketi her adımda kayan kumda yaptığınızda ise stabilizatör sisteminiz referans noktasını anlık olarak hesaplamak zorunda kalır.

Kararsız zemin çalışmasına dair araştırmalar tutarlı biçimde şunu gösteriyor: kumda ya da benzer yüzeylerde yapılan mat ve yer egzersizleri, derin omurga kaslarını sağlam ve öngörülebilir zeminde yapılan aynı hareketlere kıyasla daha yoğun çalıştırıyor. Pilates uygulayıcıları için bu önemli bir bulgu: reformer çalışmasının hedeflemek üzere tasarlandığı kaslar, yani transversus abdominis, multifidus ve pelvik taban, altlarındaki zemin belirsiz olduğunda daha yüksek şiddette devreye giriyor.

Fas inziva formatı bunu bilinçli olarak kullanıyor. Reformer uygulayıcıları genellikle stüdyolarının sınırlı dünyası içinde iyi gelişmiş bir propriyoseptif farkındalıkla geliyor. Erg Chigaga'nın kum tepelerindeki ilk sabah seansı ise her şeyi yeniden ayarlıyor. Bedenin mevcut motor programları düz ve öngörülebilir bir yüzey için doğrudur. Kum için değil. Sekiz gün boyunca gerçekleşen bu yeniden programlama, uygulayıcıların eve döndükten çok sonra bile hissettiklerini söyledikleri uyarlamalar üretiyor.

Biyomekaniğin ötesinde, reformer'ın sunamadığı ve Fas'ın sunduğu şey sorusu var. Reformer direnç verir. Fas sessizlik verir. Reformer hassasiyet geliştirir. Çöl dikkat geliştirir. Bir reformer stüdyosu kontrollü bir ortamdır. Sahra ise kontrolsüzdür ve bu ayrım, hareket kalitesi açısından hareket uzmanlarının çoğunun kabul ettiğinden daha fazla önem taşır.

Kontrollü ortamlar zihnin dağılmasına izin verir. Pratik alışkanlığa dönüşür, yönergeler öngörülebilir hâle gelir, ders bir rutin olur. Çölde ise hiçbir şey rutin değildir. Şafaktan önce sıcaklık keskin biçimde düşer; yani beden, önceden ısıtılmış bir tesise gelmek yerine kendini hareketle ısıtmak zorundadır. Rüzgâr yön değiştirir; yani beden dayanağını yeniden ayarlamak zorundadır. Kum yamacı değişir; yani aynı hareketin her tekrarı bir öncekinden biraz farklıdır.

Bu değişkenlik, sinirbilim açısından bakıldığında uzun vadeli motor beceri gelişimi için tam da gereken şeydir. Motor öğrenme alanında dönüm noktası sayılan bir çalışma, değişken pratik koşullarının sabit koşullara kıyasla hareket becerilerinde daha iyi kalıcılık ve aktarım ürettiğini ortaya koydu. Reformer pratiği doğası gereği sabittir. Çöl pratiği değişkendir. İkisi de gereklidir. İnziva ikisini de doğru sırayla verir: coğrafyanın içinde sekiz gün süren sabah seansları ve taşınabilir ekipmanın elverdiği yerlerde isteğe bağlı reformer bütünlemesi.

Umnya'nın Fas'taki pilates yaklaşımı stüdyo pratiğinin yerini almak değil. Onu tamamlamak. Yıllardır pilates yapan konuklar, kendi bedenleriyle kurdukları ilişkiyi değiştirerek ayrılıyor; eğitim ne kadar uzman olursa olsun bir stüdyoda edinemeyecekleri bir ilişki. Çöl, reformer'ın öğretemediği tek şeyi öğretiyor: bedenle yer arasında kum ve niyetten başka hiçbir şey yokken bedenin nasıl hareket ettiğini.

Seanslar şafakta, Erg Chigaga'da sıcaklığın 8 ila 16 santigrat derece arasında olduğu, ışığın yatay ve olağanüstü olduğu, kum tepelerinin durgun kaldığı saatte yapılıyor. Konuklar sessizlikte ya da sessizliğe yakın bir hâlde çalışıyor. Yönlendirme en aza indiriliyor. Öğretmen, coğrafyanın kendisi. Seans bittiğinde ve güneş tam olarak yükseldiğinde kampta kahvaltı veriliyor. O ana kadar beden, uzun süre hatırlayacağı bir şeyi çoktan yapmış oluyor.